عدم آموزش و پیشگیری؛ اصلیترین بیماری مردم فقیرنشین
سفر‌هایش اغلب به اطراف تهران بوده است. آخرین بار هم برای کمک به مردم قیامدشت و درمان آن ها به همراه یک تیم پزشکی برای یک هفته به آنجا رفته است.
 او با وزارت بهداشت و بسیج جامعه پزشکی همکاری تنگاتنگی دارد. به علت تبحر و علاقه‌ای که به سفرهای جهادی دارد، بسیج جامعه پزشکی به او پیشنهاد کرده تا در سفر جهادی به سومالی نیز همراه آنان باشد.
دکتر فرامرز رمضانی پزشک بیماری‌های داخلی و همکار فعال بسیج جامعه پزشکی در یادداشتی به از سفر به قیامدشت نوشت.
 همراه همکارانم به مدت یک هفته به شهرستان قیامدشت رفتیم. در ابتدای این سفر مشغول به بیماریابی و ارزیابی کلی این شهرستان و امکانات پزشکی موجود در آن شدیم. زنان و کودکان قسمت عمده بیماران مراجعه کننده به این بیمارستان صحرایی قیامدشت بودند.
برخی از مراجعه کنندگان به دلیل بیماری جدی و خطرناکی که داشتند، احتیاج بود آزمایش و دقت بیشتری رویشان انجام شود. به همین علت بعد از ثبت نام از آن‌ها حدود یک هفته بعد آن‌ها را به بیمارستان صحرایی ارجاع دادیم تا در آن‌ مکان به معالجه آنان بپردازیم. این بیمارستان صحرایی در روستای چهل قز تحت نظارت وزارت بهداشت و با همکاری بسیج جامعه پزشکی و به همت دکتر امامی رضوی معاونت وزیر بهداشت احداث شده بود.
بعد از بررسی بیماران مراجعه کننده متوجه شدیم یک سری اختلالات تغذیه‌ای و کم خونی در بین مردم این مکان شایع است. یکی از دیگر از بیماری‌هایی که در آنجا با آن بر خورد کردیم حساسیت‌های‌ پوستی بود که هنوز هم بعد از گذشت چند پیگیر درمان‌ این بیماران هستیم.
به عنوان مثال یکی از بیماران مراجعه کننده به من یک خانم ۵۰ ساله بود که با فرزندانش برای معاینه آمده بود. این فرد یه دلایل ارثی دچار به حساسیت شدید پوستی و ریزش مو بود. با بررسی‌هایی که انجام دادم با دادن داروهایی درمانش را شروع کردم. این بیمار همچنان به صورت تلفنی با من در ارتباط است و بیماری‌اش روز به روز رو به بهبودی پیش می‌رود.
در این سفر نزدیک به ۱۰۰ بیمار در مدت یک هفته ویزیت شدند و تحت درمان قرار گرفتند. با دید کلی که از امکانات قیامدشت داشتم، متوجه شدم برخلاف ظاهر منازل، در این منطقه امکانات کمی وجود دارد. از جمله این کمبود‌ها نبود پزشک متخصص دائمی در مرکز درمانی این منطقه است.
یکی دیگر از مشکلات این است که آلودگی هوا در این منطقه زجر آور است. بسیاری از بیماری‌های مراجعه کنندگان به من به همین علت بود. حرکت آلاینده‌های شهر تهران به سمت این منطقه دلیل اصلی آلودگی هوا در آنجا به نظر می‌رسد. در آن چند روزی که من در قیامدشت بودم این آلودگی را به وضوح احساس کردم. شاید تعجب اور باشد اما قدرت دید افراد بیش از ۱۰۰ متر نبود. در نتیجه بیماری‌های از قبیل حساسیت، سینوزیت و بسیاری از بیماری‌های دیگردر این منطقه نسبت به مناطق دیگر بیشتر به چشم می‌خورد.
ریه افراد مسن و کودکان مورد هجمه آلاینده‌های بیش از حد قیامدشت قرار دارد. در صورت اینکه فکری اساسی برای مردم این منطقه نشود باید منتظر بیماری‌های اساسی تری در بین این افراد باشیم.
مشکل دیگر این منطقه این است که مرکز بهداشتی قیامدشت فقط در مرکز شهر بود و روستاهای اطراف به مرکز درمانی دسترسی آسان و سریع نداشتند و در‌‌ همان مرکز درمانی هم جای خالی پزشک دائمی و مستقر به چشم می‌خورد. انتظار می‌رود وزارت بهداشت و درمان فکری به حال این منطقه از لحاظ تامین امکانات پزشکی بکند.
برخی از بیماران که به مراقبت بیشتر نیاز داشتند و باید تحت نظر پزشکی قرار می‌گرفتند به تهران منتقل و درمانشان در تهران ادامه یافت.
از طرفی جای خالی آموزش، مهم‌ترین مشکل این دسته از افراد است. اگر آموزش و پیشگیری سر لوحه کار مسئولین در این‌چنین سفر‌ها باشد؛ و جدای از این سفر‌ها نیز کلاس‌ها و آموزش‌هایی با تنوع بالا اجرا شود بسیاری از مشکلات درمان و هزینه‌های این حوزه از بین می‌رود.
یکی از کارهایی که در این رابطه می‌توان به سادگی انجام داد این است که در هنگام ویزیت افراد بیمار با آموزش و دادن گواهی آموزشی به آن‌ها و در کنار آن با تشویق کردن آن‌ها سطح آگا هیشان را بالا برد
توسعه بیمارستان‌های صحرایی ازحالت مانوری به صورتی که مردم مناطق محروم بتوانند آموزش‌های لازم را ببینند؛ مستلزم عوض کردن دیدگاه مسئولین و روند احداث و چگونگی این نوع بیمارستان‌ها است.
با وجود اینکه لزوم احداث بیمارستان صحرایی به شدت دیده می‌شود اما این بیمارستان‌ها برای مراجعه‌کنندگان مانند مسکن است و به درمان قطعی نیاز دارند. باید این شکل از درمان‌ها از طریق بسیج جامعه پزشکی و وزارت بهداشت به صورت دائم در مناطق محروم ایجاد شود. در آن هنگام می‌توان گفت که در حوزه بیمارستان‌های صحرایی نتیجه دلخواه و مطلوب رسیده‌ایم.