نهم ربیع‌الاول سالروز آغاز امامت امام زمانمان است؛ امامی که حاضر است؛ اما در غربت در بین ما زندگی می‌کند.

آرام از پله‌های سرداب پایین رفتم؛ طنین مناجات غریبی شنیدم. هنگامه سحر بود؛‌ هر لحظه که نزدیکتر می ‌شدم کلمات واضح تر می‌شد. مناجات امام عصر عج الله فرجه بود که شنیده می شد. ایشان می‌فرمودند:
 خدایا؛ شیعیان ما را از شعاع نور ما و بقیه گل ما خلق کرده‌ای، آنها گناهان زیادی با اتکاء بر محبت به ما و ولایت ما کرده‌اند، اگر گناهان آنها گناهی است که در ارتباط با توست از آنها بگذر که ما را راضی کرده‌ای و آنچه از گناهان آنها که در ارتباط با خودشان است، خودت بین آنها را اصلاح کن و از خمسی که حق ماست به آنها بده تا راضی شوند و آنها را از آتش جهنم نجات بده و آنان را با دشمنان ما در خشم و سخط خود جمع نفرما. (بحارالانوار، ج 53، ص 3 و 2)

اینها سخنان سید بن طاووس است؛ همانی که فرزندش را اینچنین سفارش می کند :" صدقه بده براى آن حضرت قبل از اينكه براى خود و عزيزانت صدقه بدهى".

آری سخن از سالگرد امامت امامی است که به فرموده امام رضا علیه السلام مانند مونسی همراه، پدری مهربان، مادری دلسوز و برادری همسان برای ماست هر چند که ما متوجه این همه لطف او نشویم.

سالگرد امامت امامی است که بیشتر محبانش فکر می‌کنند مولایشان در دوران غیبت، در منطقه‌ای خوش‌آب و هوا زندگی خوب و خوشی را دارد در حالی که در روایات آمده است که آقای ما در زندان غیبت به سر می‌برند. به طوری که بر اساس احادیث، برای صاحب این امر(حضرت مهدی (عج)) سنّتی از موسی و سنّتی از عیسی و سنّتی از یوسف و سنّتی از محمد (ص) است ، تا آنجا که فرمود، و اما سنّت از یوسف ، زندان و غیبت است. (کمال الدین – جلد 1- ص 329 )

این بدان معناست که مولای ما در این دوران طولانی غیبت خویش درد و رنج تحمل می‌کنند؛ درد و رنجی که شاید گوشه‌ای از آن این باشد که حتی در بین محبان و دوستدارانم غربیه هستم. آری سخن امام کاظم علیه السلام بسیار جانسوز است که می فرمایند: او (مهدی) طرد شده ی تنها، غریب، پنهان از نزدیکانش، و به خاطر کشته شدن پدرش (اباعبدالله علیه السلام) مظلوم است.(کمال الدین/باب 34/ ح 4)
 بهتر است با این روایتی که در پایین می آید باب سخن را ببندیم که سخنی بسیار عجیب است.
امامی که در غیبت ولی خدا مویه می‌کند

*از سدیر صیرفی روایت شده که گفت: «من، «مفضّل»، «ابوبصیر» و «اَبان بن تغلب» به محضر مولایمان امام صادق علیه‌السلام شرفیاب شدیم، دیدیم آن حضرت لباس مویین خشن و ساده پوشیده و روی خاک نشسته و همچون شخص سوگوار و عزیز از دست داده، با حالتی سوزان و جگر سوز گریه می‌کند، به طوری که اندوه جانکاه از چهره‌اش دیده می‌شد و صورتش دگرگون شده بود و اشک از اطراف چشمانش می‌ریخت و در این حال می‌گفت:
«ای آقای من، غیبت تو خواب را از من ربوده، بستر را برایم تنگ ساخته، روح و روانم را بی‌تاب و پر تنش نموده است؛ ای آقای من!، غیبت تو مصیبت مرا، به فاجعه دردناکی تبدیل کرده و این مصایب به مصیبت‌های گذشته یکی پس از دیگری، پیوسته که موجب هلاکت و نابودی من شده است، هر اشکی که از چشمانم می‌ریزد و هر ناله‌ای که از سینه‌ام بر می‌خیزد، در مورد مصایب پی در پی گذشته و بلاهای سابق انباشته شده، آن چنان زیاد و طاقت فرسا است که به دیدگانم آسیب می‌رسانند و هر وقت که این اشک ها را می‌‌نگرم و این صدای ناله سینه‌ام را به خاطر مصیبت‌های جان سوز گذشته می‌شنوم، به یقین می‌نگرم که مصایب آینده بسی بزرگتر و جانکاه‌تر از مصایب گذشته است و سختی‌های آن، کمر شکن‌تر است، چرا که با خشم و اندوه تو آمیخته شده است.
سدیر می‌گوید: «از وحشت و ناراحتی، عقل از سرِ ما پرید و بر اثر جزع و بی تابی، قلب‌های ما پاره پاره شد، به خاطر آن حالـت امـام صادق علیه‌السلام که بسیار هولناک و تکان دهنده و دردآلود بود، گمان بردیم که آن حضرت دچار حادثه بسیار تلخ و کوبنده، ناگوار و طاقت فرسا شده است، عرض کردیم:
«ای فرزند بهترین مخلوقات! خداوند چشمانت را نگریاند، برای کدام حادثه آن قدر گریه کرده‌ای که اشک چشمانت تمام شده و باران اشک از دیدگانت جاری گشته است؟ و چه موضوعی این گونه شما را سوگمند و گریان و پریشان نموده است؟»
آتش بغض امام آن چنان ترکید و شعله‌ور شد و ناله‌ای سوزناک سرداد و سفره دلش گشوده شد و ترس و هراسش سخت شد و در این حال فرمود:« وای بر شما!، بامداد امروز به کتاب "جفر" نگاه کردم و این کتابی است که علم به مرگ‌ها، بلاها، مصیبت‌ها و علم آنچه گذشته و آینـده تا روز قیامت خواهد آمد؛ در آن نوشته شـده است که خداوند محمد صلی الله علیه وآله وسلم و امامان بعد از او را، به این کتاب، اختصاص داده است، من در این کتاب تأمل کردم، ولادت قائم ما عجل الله تعالی فرجه الشریف و غیبت او، و طولانی شدن غیبتش و گرفتاری‌های مؤمنان در عصر غیبت و پدیدار شدن شک و تردید در قلب‌های آنان بر اثر طولانی شدن غیبت و مرتد شدن بسیاری از دین و خروج آنها از اسلام و بی‌تعهد شدن آنها به ولایت را مشاهده کردم، آن گونه که خداوند می‌فرماید: «و هر انسانی، اعمالش را بر گردنش آویخته‌ایم»، (سوره اسراء، آیه 13(
منظور از این طائر، ولایت ماست، وقتی که این همه ناگواری ها در ارتباط با غیبت قائم عجل الله تعالی فرجه الشریف را در کتاب "جفر" مشاهده کردم، بی‌اختیار منقلب شده و قلبم سوخت و اندوه‌ها مرا فراگرفت».( بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۲۱۹ و ۲۲۰)
به راستی چقدر به یاد مولایمان هستیم و از خدا ظهور آن بزرگوار را که گشایش همه دردهای ماست را از خدای متعال خواستاریم؟