نگاهی به پنج نقطه ی بحرانی جهان برای زنان

<span><span id="ctl۰۰_ContentPlaceHolder۱_Label_ShorBody">آمریکا چگونه جهان را برای زنان ناامن تر می کند؟<br>کشورآمریکا را به عنوان سمبل آزادی و برابری، معرفی می کنند؛ آرمان شهری کهزنان درآن امنیت دارند.اما آیا می توان بسیاری از رنجهایی را که متوجه زناندر کشورهایی همچون افغانستان، عراق و... میگردد؛ بر ارتباط با سیاست هایواشنگتن ارزیابی کرد.</span></span>
نسخه مناسب چاپ

بسمه تعالی و له الحمد الشاکرین
نگاهی به پنج نقطه ی بحرانی جهان برای زنان؛
آمریکا چگونه جهان را برای زنان ناامن تر می کند؟

کشور
آمریکا را به عنوان سمبل آزادی و برابری، معرفی می کنند؛ آرمان شهری که
زنان درآن امنیت دارند.اما آیا می توان بسیاری از رنجهایی را که متوجه زنان
در کشورهایی همچون افغانستان، عراق و... میگردد؛ بر ارتباط با سیاست های
واشنگتن ارزیابی کرد.
  آنچه می خوانید ترجمه مقاله ای است تحت عنوان
"پنج عدد از بدترین نقاط ممکن برای زندگی زنان و نقش سیاست های آمریکادر
آن" به قلم میشل چن(michelle chen  )
قسمت اول: سومالی
"بر اساس
گزارش تازه ای که از خطرناک ترین محل های زندگی برای زنان منتشر شده است،
لیست قابل پیش بینی از نام پنج کشور وجود دارد که نور وعده های دموکراتیک
آمریکا هنوز آنجا را روشن نکرده، اما حقیقت امر این است که بسیاری از رنج
هایی که  متوجه زنان در کشورهایی همچون افغانستان می گردد را می توان در
تصمیم های سیاسی بی رحمانه واشنگتن ریشه یابی کرد.
بنا بر گزارش منتشر
شده توسط بنیاد "تامسون رویتز" خطرناک ترین کشورها برای زنان، افغانستان،
جمهوری کنگو، پاکستان، هند و سومالی هستند.این رتبه بندی که بر اساس
نظرسنجی از متخصصان جنسیت (با یک متدولوژی آماری) تهیه شده است، تهدیدهای
اصلی را که متوجه آسایش زنان و دختران است اندازه گیری می کند که عبارتند
از: خشونت جنسی، خشونت غیرجنسی، عوامل فرهنگی و یا مذهبی، تبعیض و عدم
دسترسی کافی به منابع و قاچاق.طبقه بندی این بی عدالتی ها کمی گمراه کننده
است.  فقر، نبود بهداشت و درمان کافی، سوء استفاده های جنسی و خشونت، همه
درزنجیره ی ظلم و ستم برخاسته از جنسیت به هم مرتبط هستند و زن را محکوم به
چرخه ای از محرومیت های اقتصادی-سیاسی کرده است.این مشکلات از سویی نیز به
سیاست خارجی واشنگتن باز می گردد.
درباره  سومالی نیز  وضع به همین
منوال بوده است، دریکی از نکات این گزارش آمده است: " درسومالی مرگ و میر
مادران بسیار بالاست کمتر از ۱۰% زنان در مراکز درمانی استاندارد وضع حمل
می کنند و...؛ در حالی که پوشش رسانه ای مغرضانه ی غرب بر روی تروریسم،
دزدی دریایی  متمرکز  بوده  و حقوق زنان همانند همیشه مورد غفلت واشنگتن
واقع شده است."
    پس از یک مدت طولانی، میراث بی سرو پای سیستم مداخله دولت خارجی در سومالی شکست خورده، ایالات متحده و جامعه  بین الملل
    از بررسی و تفحص در زمینه جنایات جنگی احتمالی در موگادیشو عقب ماند. جنگ بین شورشی ها و دولت و نیروهای حامی صلح، جوامع
    را نه تنها از راه کشتار شهروندان، بلکه به خاطر استفاده ی اجباری از کودکان سرباز، درهم شکست.
  
 دیدن و شنیدن این حقایق ما را که در مناطق بهتری زندگی می کنیم متاثر کرد
و با قلبی سرشار از اندوه نسبت به این بحران عظیم و دور از نظر، سر خود را
تکان می دهیم. اما این زنان به ما نزدیک تر از آن هستند که تصور می کنیم.
برای آنها "امید" از عدالت در اینجا و در خانه شروع می شود. ما باید از
دولت خود بخواهیم تا مسئولیت هم دستی در ناامن کردن دنیا برای زنان را قبول
کند."
    این گفته های "میشل چن"است که خود یک آمریکایی است. او می
داند که بازار پرسود سلاح و ادوات جنگی در نقاطی مانند سومالی اقتصاد
آمریکا را می چرخاند.آری، جان سپردن زنان و کودکان در سومالی، ظلم و بی حد و
حصر به موجودی که در اسلام"ریحانه" نامیده شده، دل هر انسان پاک سرشتی را
به درد می آورد. سیاست لگد کردن گل سیاست همیشگی آمریکا و صهیونیسم بین
الملل است اما غافل از اینکه روزی خار همین گل ها در عمق چشمهایشان فرو
خواهد نشست.
    اینجاست که ترنم بیانات رهبر انقلاب در مورد جایگاه زن
در دنیا در ذهنم موج می زند:"مسئله زن" که امروز در دنیا باید به عنوان
"بحران زن" آن را نامید؛یکی از اساسی ترین مسائل هر تمدن و جامعه است.ما در
مسئله زن از غرب طلبکاریم؛ آنها هستند که به زن ظلم می کنند، به اسم آزادی
و اشتغال آنها را مورد تحقیر و فشارهای روحی،عاطفی و اهانت قرار می
دهند.جمهوری اسلامی در مسئله زن باید به طور صریح حرف و اعتراض خود را به
نگاه ظالمانه غربی بگوید. باید جایگاه زن را تعریف کرد و درمقابل منطق
هوچیگرانه ی غربی بجد ایستاد.   


فاطمه محمد بیگی
عضو سازمان بسیج جامعه پزشکی